Բռնապետիկը շարունակում է քաղաքական հետապնդումները։ Երեկ, նրա գրպանային դատախազուհու պահանջով, անձեռնմխելիությունից զրկվեց Սեյրան Օհանյանը, վաղը՝ Արմեն Չարչյանը, որոշ ժամանակ անց՝ մեկ ուրիշը, հետո..., և այսպես շարունակ։
Ադրբեջանցիք ամեն օր վայրագ պահվածքով իրենց հեռացնում են Արցախից ու հայությունից ավելի ու ավելի հեռու` անհնարին դարձնելով բարիդրացիական որևէ հարաբերակցում:
Լավրովի խոսքերը «հայկական օկուպացիայի» մասին բնավ հաճելի չեն մեզ համար: Դաշնակից երկրի գլխավոր դիվանագետը կարող էր ավելի դիվանագիտորեն արտահայտվել հայկական իրողությունների վերաբերյալ:
Մեր մի բուռ երկրում, երբ կանգնած ենք բազմաթիվ ներքին ու արտաքին մարտահրավերների առաջ, երբ կա որոշակի անորոշություն ու ապագայի վախ, մենք այլընտրանք չունենք, քան միմյանց ձեռք բռնելը (Ձեռք բռնելը գրքի վերնագրից ինձ համար դարձել է մի տեսակ կյանքի չափանիշ)։
Հարևան Իրանում կատարվածը հերթական փորձն է, որով թերևս ուզում են Իրանին որոշակիորեն ներքաշել առճակատման մեջ։ Նույն այն գործելաոճով, որով ուզում են այս տարածաշրջանում բախման մեջ ներգրավել նաև ՌԴ-ին։ Երկու պետություններն էլ չեն տրվում սադրանքների և շարժվում են տարածաշրջանային կայունությունը ապահովելու ճանապարհով։
Հակաիրանական ուժերը ակտիվացել ու նախահարձակ են լինում, առայժմ՝ միայն դրոններով: Իրանը վաղուց թիվ մեկ թիրախ է Իսրայելի ու ԱՄՆ-ի համար, այժմ նրանց են միացել Ադրբեջանն ու Ուկրաինան:
«X» հենակետում էինք ծառայում․ մոտակա թուրքական դիրքը գտնվում էր մեզնից 600 մետր հեռավորության վրա։ Դրանց թիկունքում փոքրիկ գյուղն էր, որն ամբողջովին մեր դիտարկելիության վեկտորի մեջ էր։
Բերձորի միջանցքի ապաշրջափակումից հետո գնալու եմ Արցախ, մի քանի օր վայելելու եմ հին Հայկական հողի բարիքներն ու լինեմ արցախցու կողքին, իմ համեստ ներդրումով օգնեմ նրանց ոտքի կանգնել, ուժեղանալ, պայքարել ու հաղթել:
Իր վրա հարձակումների շարքին Իրանն արձագանքեց խոհեմ հանդարտությամբ։ Ուզում եք դա անվանեք խոհեմ սպասում՝ որակ, որը տիպական է այդ երկրի համար՝ երբեք տաք գլխով ոչինչ չձեռնարկել։
Ռուսաստանը զանգվածաբար դատարկում է քաղաքացիական բնակչությունից Կուրսկի շրջանը։ Ուկրաինայի զորքի առաջխաղացումը թեպետ կասեցվել է, բայց նրանց հաջողվել է մեծ թվով տարածքներ գրավել։ Ռուսական իշխանության համար Կուրսկի շրջանի հսկայական հատված թշնամուն զիջելը մեծ խնդիր չէ, ասում են՝ ժամանակի հարց է, էլի հետ կվերցնեն։