Կոռուպցիայի և մենաշնորհի դեմ «քրտնաջան» պայքարի երեք շաբաթն անցավ: Կառավարության խոստումով մենք արդեն պետք է այլ պետությունում ապրեինք, բայց ամեն ինչ առաջվանն է ու նույնիսկ ավելի վատ: Առայժմ մեզ այդ մարտից օգուտ մնաց հուշաթերթիկը, վերջին օրերին էլ դրան գումարվեց ևս մեկ «գործիքակազմ»:
Էկոնոմիկայի նախարարությունը «տնետուն» է ընկել, մարդկանց զանգում-հարցուփորձ Է անում, թե դուք գիտե՞ք՝ մեր երկրում մենաշնորհ կա՞, որտե՞ղ է թաքնված, ո՞ր ապրանքների գծով: Հասարակությունը իբր քիչ է հիասթափված կառավարությունից ու նրա խաղացած թատրոն-պայքարից, մի հատ էլ նրա դարդերն են իրար տալիս: Մեր տեղեկություններով, արդեն դաշնակցական նախարարը փոշմանել է, որ նախաձեռնել է սոցհարցումներն ու ընդհանրապես մտել այս «գետը», քանի որ քաղաքացիները հերիք չէ բոլոր պաշտոնյաներից լավ ներկայացնում են իրավիճակը, մի բան էլ «շան լափ» թափում վերից վար բոլորի գլխին: Երբ ՀՅԴ-ն ընդդիմադիր էր, Արծվիկ Մինասյանը չգիտե՞ր, թե որտեղ են մենաշնորհն ու կոռուպցիան, թե՞ հենց իշխանություն դարձան, սկսեց ամնեզիայով տառապել: «Մենք կարող ենք ամենաբարձր պաշտոնատար անձանց խոսքերում լսել, որ, այո, մենք պետք է պայքարենք մենաշնորհային տնտեսության դեմ, պետք է կարողանանք հավասար մրցակցության պայմաններ ստեղծել, բայց իրականում դրանք խոսքից այն կողմ չեն գնում: Եվ պատահական չէ, որ Արժույթի միջազգային հիմնադրամի ներկայացուցիչը կարող է վկայակոչել մեր չափազանց մեծ մենաշնորհացման աստիճանը տնտեսության մեջ, և դրանից հետո կառավարությունը կարող է ընդամենը կրկնել և ասել, որ մենք պաշտոնատար անձանց կոռուպցիայի դեմ պետք է պայքարենք:
Ինչքան մենք խոսենք, որ կոռուպցիան պետք է ներքևից արմատախիլ անել, վերևի դերակատարությունը չափազանց մեծ է: Եթե երկրի ղեկավարը կարող է անընդհատ խոսել կոռուպցիայի դեմ պայքարի մասին, բայց իր շրջապատում կա որևէ մեկը, որ թաթախված է այդ երևույթի մեջ, նրա խոսքերն անկեղծ չեն դառնում, և հասարակությունը սկսում է ակնհայտորեն չհավատալ, չվստահել: Այլ կերպ ասած, այստեղ հասարակությանը անկեղծ ներկայանալու և սեփական վարվեցողությունը ճիշտ ներկայացնելու խնդիր կա: Եթե մարդը խոսում է կոռուպցիայի դեմ պայքարի մասին, նախ և առաջ ինքն իրենից պետք է սկսի: Վարչապետը, ում անվանական աշխատավարձը 350000 դրամ է, հայտարարում է պաշտոնատար անձանց կողմից բարեխիղճ, պատշաճ աշխատանք և ծառայություն մատուցելու և կոռուպցիայի դեմ պայքարի մասին: Ի վերջո, ակնհայտ է, որ 350000 դրամը բավարար չէ վարչապետին ապրելու համար: Բայց ինչո՞ւ ենք մենք թաքցնում, ինչո՞ւ չենք բարձրաձայնում դրա մասին, ինչո՞ւ քայլ չենք անում այդ ուղղությամբ»,- դեռ տարիներ առաջ հայտարարել է ընդդիմադիր Արծվիկ Մինասյանը, ով դժվար թե պատկերացներ, որ մի գեղեցիկ օր ինքն անձամբ է պայքարի ելնելու այդ կոռուպցիայի դեմ, սակայն, ինչպես ինքն էր ասում, պայքարը «խոսքից այն կողմ չի գնալու»: Հետաքրքիր է, այսօր այս դիրքորոշումը քանի՞ աստիճանով է փոխել պարոն նախարարը:
Փաստն այն է, որ ողջ կառավարությունը մատը մատին չի տալիս ինքն իրենից սկսելու և արատավոր երևույթներին վերջ դնելու համար: Այս ամենը անհաջող ներկայացում է հիշեցնում, որի ավարտը վաղուց արդեն կանխորոշված է:
Ռուզան ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ