Հնամենի ՔՐԻՍՏՈՆԵԱԿԱՆ ԱՐՑԱԽԸ դատարկելու համար Հռոմի պապը պարգևատրում է նիկոլին: Մեղավորը Հռոմի պապը չէ, մեղավորը մենք ենք, զույգ կաթողիկոսներով, և առ երկինք չհասնող մեր անզոր աղոթքներով:
Կապիտուլյացիոն ռեժիմը բավականին հետևողականորեն և համակարգված իր փնթի քարոզիչների միջոցով իր սիրելի, անգրագետ պողոսենց դատարկ գլխին հասու դարձրեց թուրքական օրակարգերը և դրանցից գլխավորը ՝ Արցախը «մերը չէր», Արցախը հանձնել էին դեռ 1994-ին:
Պապս Մարտունա փոստի վարիչն էր, Առաքելյան Միխայել` Մուշկապատցի:
Տատս Լեռնային Ղարաբաղի վաստակավոր ուսուցչուհի, Առուշանյան Աշխեն` Հաղորտեցի:
Պապիս սարքած տունը մնաց թուրքերին:
Կհաղթեն նրանք, ովքեր այս կեղծիքի դարում իրերն ու դավաճաններին կկորչեն իրենց անուններով և պատրաստ կլինեն մինչև վերջ գնալ: Էն լպստվողներին, անդեմ վերլուծություններ անողներին, քննադատելիս շառից ու փորձանքից հեռու մնացողներին ապագա չի սպասվելու:
Հետաքրքիր է՝ Հռոմի պապը Նիկոլին էդ ո՞ր արժանիքի համար է շքանշանով պարգևատրում, ո՞ր աստվածապաշտ արարքի համար. իրեն Հիսուս Քրիստոսի հետ համեմատելու համա՞ր, թե՞ մի ողջ ժողովրդի հայրենազրկելու համար։
Որևէ երկրի նորմալ զարգացման առաջին պայմանը տվյալ երկրի հզորությանը և պոտենցիալին համապատասխան նպաստավոր միջավայրի ստեղծումն է։
Միջավայր ասվածն էլ մի այնպիսի բան է, որի որոշակի հզորության կամ մակարդակի ինչ-որ չափից վերև զարգացում ու առաջընթաց հնարավոր է կազմակերպել, իսկ այդ չափից ներքև նման բանը անհնարին կլինի...