Թուրք-ադրբեջանական հայտնի լոնդոնյան լոբբիստ և հակահայ Մեծ Բրիտանիայի Եվրոպայի հարցերով նախարար Լեո Դոքերթին լուսանկարում պատկերված երկոտանու հետ հանդիպումից հետո, ով թուրրքի գործակալ (ըստ Մ.Մինասյանի) Արաբատ «օմեգա» Միրզոևի տեղակալն է, իր Twitter-ում գոհունակություն և հույս է հայտնել, որ «կհաջողվի պահպանել դինամիկան Հայաստանի և Ադրբեջանի միջև «պատմական խաղաղության համաձայնագրի ճանապարհին»...
Բայց ինչու՞ է միայն այդ բաժինները հանել:
Նիկոլի Աննա՛, տիրոջդ երազանքը կատարի ու հայտարարի, որ մենք այստեղ եկվոր ենք և հազարամյակների պատմություն ունեցող Ադրբեջանի թույլտվությամբ ապրում ենք այստեղ:
Ընդամենը մի նկար, որն իր մեջ պարունակում է մի ողջ կյանք, քաղցրություն, հուզմունք, հուշեր, մանկություն, երիտասարդ ծնողներ, առաջին գիտելիք, առաջին դպրոց և ուսուցիչ։
...Ցեղակրոնի համար առաջնային դաշնակիցը դա ռուս մեծ ժողովուրդն է: Նրա համար չկան Հայաստաններ, այլ կա Հայաստան: Եթե այժմ Հայաստանը խորհրդային է, դա նշանակում է , որ պատմական զարգացման օրենքների համաձայն նա կարող էր միայն լիներ այդպիսին:
«Քաոս. աշխարհի արարումը» կտավը Հովհաննես Այվազովսկին ստեղծել է 1841 թվականին, երբ գտնվում էր Իտալիայում: Այդ ժամանակ նա ընդամենը 24 տարեկան էր: Ի սկզբանե կտավը ճանաչվեց արվեստի գլուխգործոց, իսկ Հռոմի պապ Գրիգոր 16-րդը նույնիսկ ցանկություն հատնեց այն գնել: Այվազովսկին հրաժարվեց փողից և նկարը նվիրեց կաթոլիկ եկեղեցու առաջնորդին:
Համացանցում շատ են գրել, որ երբ Արևմտյան Հայաստանում մի մարզում մորթում էին հային, մյուսում հայերը քեֆ էին անում: Իմ ընկերներից շատերն առարկեցին, թե չի կարող նման բան պատահած լինել...
Եթե այսօր մենք անշեղ մի թեմայով ենք տապակվում, դա չի նշանակում, թե ուրիշ խնդիրներ չկան: Այո, շրջափակված 120 հազարի սովի հարցն է երակազարկի պես տրոփում:
Պարզվեց, որ ամերիկյան գրող Էսնեստ Հեմինգուեյը, որի «Ֆիեստա» գիրքը վերջերս տպագրվեց Սովետական Միությունում և մեծ խոսակցություն առաջացրեց սովետական գրական շրջանակներում, Նյու-Յորքում է գտնվում հենց մեր այնտեղ եղած օրերին:
Մոտ ապագայում աշխարհաքաղաքական դինամիկայի հիմնական խնդիրը լինելու է աշխարհի բաժանումը հնարավորինս հավասարահզոր և ինքնաբավ աշխարհաքաղաքական ու տնտեսական բլոկների, որը կարող է դառնալ ժամանակավոր հավասարակշռության պայմաններից մեկը հակամարտ կողմերի միջև։