Վերջին 1,5 տարվա ընթացքում այս խորհրդարանը ինչ ասես չի տեսել` ՊՊԾ պետի հրահրմամբ ու անմիջական մասնակցությամբ պատգամավոր քաշքշելուց մինչև մեկ պատգամավորի վրա խմբակային հարձակումներ:
Տարօրինակ օր էր երեկ:
Մի անծանոթ քաղաքացի օդանավակայանի պարկինգում մոտեցավ ու ներողություն խնդրեց ՀՀԿ-ին անհիմն քննադատելու և անարդար վերաբերվելու համար:
2004 թվականն էր:
«Համազգային» հիմնադրամի նախագահն էի։ Հրատարակել էինք Կոելիոյի «Ալքիմիկոսը» վիպակի հայերեն թարգմանությունը։ Այդ առիթով, երկարատև բանակցություններից հետո, Հայաստան էինք հրավիրել Պաուլո Կոելիոյին։ Ի վերջո եկավ:
Ըստ ԶԼՄ-ների, ապրիլի 7-ին տեղի է ունենալու ԲԴԽ անդամի ընտրություն, որի համար Վերաքննիչ քրեական դատարաից առաջադրվել են դատավորներ Արշակ Վարդանյանը և իշխանության «սրտի թեկնածու» Ռուբիկ Մխիթարյանը:
Պատերազմական իրավիճակում գտնվող երկրի վարչապետը մերժեց ՀԱՊԿ ռազմական օժանդակությունը, փոխարենը Հայաստան հրավիրեց թուղթ ու գրիչով «զինված» եվրոպացիներին:
Արդեն ավանդույթի, ցավալի ավանդույթի ուժով այս օրը թող նորից սկսվի քեզնով, 19-իդ մեջ հավերժ մնացած, Ապրիլյան քառօրյայում նահատակված իմ հերոս բալա, իմ անպարտ զինվոր, իմ անուշիկ Վիտյա-Վիկտոր Յուզիխովիչ։
Որևէ երկրի նորմալ զարգացման առաջին պայմանը տվյալ երկրի հզորությանը և պոտենցիալին համապատասխան նպաստավոր միջավայրի ստեղծումն է։
Միջավայր ասվածն էլ մի այնպիսի բան է, որի որոշակի հզորության կամ մակարդակի ինչ-որ չափից վերև զարգացում ու առաջընթաց հնարավոր է կազմակերպել, իսկ այդ չափից ներքև նման բանը անհնարին կլինի...