Աշխարհի տարբեր երկրներում ընտրություններ են. երեկ ավարտվեցին Իրանի նախագահական ընտրությունները, իսկ այսօր մեկնարկել է Ֆրանսիայի խորհրդարանի ստորին պալատի՝ Ազգային ժողովի արտահերթ ընտրությունների երկրորդ՝ եզրափակիչ, փուլը...
Ասում էին` երջանկահիշատակ Սպարապետը 90-ականների սկզբին ուխտել էր սափրվել այն օրը, երբ Արցախը «կադաստրի վկայականով» կվերամիավորվեր Մայր Հայրենիքին: Լույս իջնի նրա շիրմին, բախտ չունեցավ ուխտը կատարելու:
Հունգարիայի վարչապետը երեկ օկուպացված Շուշիում՝ թյուրքական պետությունների կազմակերպության գագաթնաժողովի ժամանակ հայտարարել է․ «Մենք մեր անվերապահ հարգանքն ենք արտահայտում նախագահ Իլհամ Ալիևի նկատմամբ՝ տարածաշրջանի հազարավոր մարդկանց խաղաղ ապրելու հնարավորություն տալու համար։ Մենք հույս ունենք, որ շուտով նման հնարավորություն կլինի նաև Եվրոպայում»։
Հետաքրքիր զարգացումներ են տեղի ունենում Թուրքիա-Ռուսաստան հարաբերություններում։ Ակնհայտ է, որ ԱՄՆ-ից ճնշումներ են գնում Թուրքիայի վրա և շատ լուրջ ճնշումներ, որպեսզի կրճատվեն Ռուսաստանի հետ տնտեսական հարաբերությունների ծավալները։
Ադրբեջանը և Չինաստանը շուտով կդառնան ռազմավարական գործընկերներ, Չինաստանը կաջակցի Ադրբեջանի անդամակցությանը շանհայյան համագործակցությանը, իսկ սա դեպի BRICS տանող պլացդարմ է։
Բամբասկոտ մարդիկ ինձ միշտ հիացրել են իրանց ալտրուիզմով։ Մարդ ինչքա՜ն անձնազոհ ու նվիրված պիտի լինի հասարակությանը, որ ուրիշների կյանքով ավելի շատ հետաքրքրվի, քան՝ սեփական կյանքով։
2018-ի իշխանափոխությունից հետո Նիկոլ Փաշինյանն ու իր թիմակիցներն ամենաշատն էին օգտագործում ինքնիշխանություն, սուբյեկտայնություն բառերը։
Արցախի հարցի հետ կապված Փաշինյանը, վարչապետի աթոռին հայտնվելու հաջորդ օրվանից, վարեց կատաստրոֆիկ քաղաքականություն՝ մայիսի 9-ին Ստեփանակերտում հայտարարելով, որ չի բանակցելու, քանզի չի ներկայացնում արցախցիներին։ Դա նվեր էր Ալիևին...