ԱՌԱՔԵԼ ՄՈՎՍԻՍՅԱՆ (ԱԺ ՀՀԿ խմբակցության պատգամավոր)
-Պարոն Մովսիսյան, Ալիևը հերթական անգամ բարբաջել է, ասելով, թե Զանգեզուրը, Ղարաբաղի նման, ադրբեջանական տարածք է, որը կտրում է միմյանցից թուրքիստական «յուր» հայրենիքը և Մեծ Թուրքիստանը, Վահե Հովհաննիսյանի կարծիքով, հայկական կողմն անթույլատրելիորեն քար լռություն է պահպանում։ Այդ առնչությամբ Դո՞ւք ինչ կասեք:
-Ես չեմ լսել, դե որ չեմ լսել, չեմ կարա պատասխանեմ: Առաջին օրն ա պառլամենտի, թողեք հանգիստ մնանք:
-Առաջին օրն էր, բայց Դուք և Զարուհին կրկին երկխոսեցիք «զմիմյանս»:
-Երկխոսություն չի եղել, ես ընդամենն իրեն ասեցի, որ եթե ինքը կարծում է, որ դահլիճ են եկել նախագահի փաստաբանները, ուրեմն` չափերիդ մեջ մնա, մարտական ընկերներ էլ կան էստեղ` անշնորհք մի խոսա նախագահի հասցեին. դա եմ ասել, որ թողնեինք` ավելի անշնորհք բաներ կասեր-կաներ: Թուրքերին է ուրախացնում, ուրիշ ոչ մի բան:
-Հա, էլի, էն «Արմքոմեդին» էլ մեռավ ասելով, թե հենց էդպիսի բաներ եք անում, թուրքը նայում-ուրախանում է:
-Հա, ուրախացնում են թուրքին:
-Բայց դե, պարոն Մովսիսյան, մեզ նաև ընդդիմադիրներ են, չէ՞, պետք:
-Պետք են, հա: Բայց` չափերի մեջ, բայց ոչ ըտենց, չի կարելի ամբախ-զամբախ զավզկել։ Ընդդիմություն ա` թող լինի, ընդդիմություն ա, թող շնորհքով խոսա, ոչ թե անշնորհքավարի ըտենց իրեն պահի:
-Ի՜, պարոն Մովսիսյան, կինը, երբ սխալ է լինում, պետք է նրանից ներողություն խնդրել:
-Ի՞նչ է նշանակում` կին, եթե նա թուրքերին ուրախացնում է, էդ դեպքում մեզ համար կապ չունի:
-Ի՞նչ է ասում, որ: Ասում է` փաստաբաններն են եկել պառլամենտ, ինքն էլ փաստաբան է:
-Չէ՜, սխալվում եք, ըտենց չի ասում, ուշադիր չեք, շատ կոպիտ, շատ լոշտո-լոշտո է ասում:
-Բայց միշտ հատկապես Դո՛ւք եք նման դեպքերում «լինչ» անում պառլամենտում, ո՞նց է, որ:
-Ամեն մարդ իր տեղն ունի։ Ես որ ընկերություն եմ անում, թասիբով եմ անում: Ֆսյո՛:
-Իսկ կարո՞ղ է` Դուք ընդդեմ ընդդիմադիրներ «պրոյեկտ» եք Ազգային ժողովում և շատ լավ Ձեր ֆունկցիան իրականացնում եք:
-Ես երկրի նախագահի թասիբին կանգնած եմ ու կանգնելու եմ մինչև վերջ:
-Ախր, պարոն Մովսիսյան, Դուք էլ… մեկ-մեկ այնպե՜ս եք հայհոյո՜ւմ…
-Ո՞Ւմ եմ հայհոյում:
-Ընդհանրապես:
-Դե որ պետք ա ըլնում, հայհոյում ենք, բա ինչ անենք: Բայց որ պե՜տք չի…
-Բայց պատգամավորը կարո՞ղ է հայհոյել։
-Դու շատ չե՞ս արդեն հարցեր տալիս:
-Հա, շատ եմ հարցեր տալիս:
-ՈՒրեմն` չե՛մ պատասխանում էդ հարցերին: Բա որ իրենք էդքան անշնորհք են իրենց պահում, դիմացինն ի՞նչ անի: Հլը մեր մոտ փառք ա: Դրսում նայի` ինչ են անում պառլամենտներում, սաղ օրը իրար ծեծում են, իրար վրա ինչ ասես չեն շպրտում, մեր մոտ ըտենց բան չկա:
-Չէ, չկա՛:
«Քիչ խոսեց»
Կարմեն ԴԱՎԹՅԱՆԸ