«Գյումրին միշտ անկանխատեսելի է: Յուրահատուկ քաղաք է. ինքնահավան, դաժան, ծաղրող, բայց նաև` ուրախ, մարդամոտ, բայց նաև` քրեականացված, «գողական գնացող», բայց նաև` հյուրասեր, հյուրամեծար, բայց նաև` կեղծ արժեքներ դավանող, կեղծ թասիբի հետևից վազող, բայց նաև` գնահատող»,- այսպես է բնորոշում իր քաղաքը բանաստեղծ ԳԵՎՈՐԳ ԹՈՒՄԱՆՅԱՆԸ:
-«Գյումրին ԱՊՀ մշակութային մայրաքաղաք» ծրագիրն ի՞նչ տվեց Գյումրիին:
-Ոչ մի բան էլ չտվեց: Թերևս դրսից հրավիրված խմբերի մասնակիցները եկան, տեսան, հանգստացան, հոնորար ստացան, գնացին: Անտեղի փող ծախսվեց: Մշակույթի նախարարությունը ներկայացնող ինչ-որ չինովնիկներ, իհարկե, գոհ մնացին: Արվեստագետներն ու գյումրեցիներն անհաղորդ մնացին այդ փուչիկ-միջոցառմանը:
-Գյումրիում շարունակում է առաջնային մնալ բնակարանայի՞ն խնդիրը:
-Տան խնդիրը կարևորագույններից մեկն է Գյումրիում, մոտ 500 ընտանիք փտած տնակներում է ապրում: Բա գործազրկությո՞ւնը, փողոցների անմխիթար վիճա՞կը, տրանսպո՞րտը՝ իր չարաբաստիկ վարորդներով, համատարած թշվառությունը և աղքատությո՞ւնը, ահաբեկված և որբ լինելու անսփոփ և կսկծացնող զգացողությո՞ւնը, և այլն, և այլն: Գյումրին, ինչպես Հայաստանի այլ բնակավայր, խանությունների կամ մելիքությունների խառնիփնթոր մի կծիկ է. հարկայինի խանություն, քաղաքապետարանի խանություն, մարզպետարանի խանություն, ոստիկանության և դատախազության խանություններ և այսպես շարունակ:
-Ասում են` Գյումրին «պերմյակովյան» դեպքերից հետո ամայանում է։
-Հեռանում են ընկերներս, հարազատներս, հարևաններս: Մենք մեզնից ենք հեռանում և մեր երկրից: Ավետիսյանների ընտանիքի հետ կատարվածը ևս մեկ անգամ ապացուցեց, որ սեփական երկրում մենք անպաշտպան ենք ու լքված:
Ճեպազրույցը՝
Արմինե ՍԱՐԳՍՅԱՆԻ