2018-ը հայ ազգին խաբելու ու մոլորեցնելու տարեթիվն է։ Այն պետք է մտնի հայոց պատմության դասագրքերում ու խորը վերլուծության ենթարկվի, որպեսզի հաջորդ սերունդները այդ սխալը չկրկնեն։
Փաստորեն, ըստ Նիկոլի` մոնղոլները կարող են հանձնել իրենց տարածքների մեծ մասը, ռուսներն ընդհանրապես` կարող են բոլ-բոլ հողեր հանձնել կամ հրեաների ինչի՞ն է պետք Նեգև անապատը, եթե այնտեղ շատ քիչ մարդ է ապրում:
Ըստ լրատվության, Թուրքիայի խորհրդարանի նախագահը, հայկական ավիաընկերությունների համար օդային տարածքը փակելը պատճառաբանել է Նեմեսիսի հուշակոթողի բացմամբ: Այս ցինիզմը կշարունակվի այնքան ժամանակ, քանի դեռ պաշտոնապես թուրք բարձրաստիճան չինովնիկներին չեն տրվի առնվազն հետևյալ պարզաբանումները՝
Զբոսայգու նստարաններից մեկին մի տղամարդ էր պառկած՝ դեմքը «Paris Soir»-ի մի համարով ծածկած: Ամեն շնչի հետ այդ ճմրթած թերթը բարձրանում էր, կարծես հոգի կամ թիթեռ լիներ, որ ուր-որ է բոլոր լուրերը թևին առած երկինք էր թռչելու:
Որևէ մեկն օժտված չէ պետության համար առանցքային հարցերով միանձնյա որոշումներ կայացնելու իրավասությամբ, իսկ առանձին ճակատագրական հարցերով անգամ խորհրդարանն է զրկված այդպիսի հարցերով օրենքներ ընդունելու իրավասությունից (տարածքների փոփոխությունը, վերպետական միջազգային կազմակերպությանը միանալը կամ դուրս գալը):
Խափանել չարի արշավանքը
Մեր երկրի ու ժողովրդի գլխին կուտակվում են աղետաբեր նոր ամպեր: Եվ դա միայն Արցախի վատթարացող իրավիճակով չէ պայմանավորված, այլև ՀՀ-ի՝ որպես պետության ինքնատրմամբ ու ինքնաքայքայմամբ:
Լինում են պատմության շրջադարձային պահեր, երբ տակտիկական լուծումները իրենց հետևանքների հզորությամբ դառնում են ստրատեգիական լուծումների համարժեքներ։
Բայց դա չի բացառում, որ նման հզոր տակտիկական լուծումները ստրատեգիական իմաստով, վերջին հաշվով, սխալ դուրս գան։
Նման հարց է Թուրքիայի BRICS-ին անդամակցելու հարցը, որը Ռուսաստանում ոգևորությամբ ընդունվեց...