Փաստ է, որ հասարակությունն ընտրությունների հանդեպ ակնհայտ անտարբեր է, որովհետև քաղաքական ուժերից հիասթափությունն ու «միևնույն է, ոչինչ չի փոխվելու» մտածողությունը գերակշռում են։ Այսինքն, քաղաքացին մասնակցում է մասնակցելու համար, դրանում չտեսնելով ոչ մի քաղաքական լուրջ գործընթաց։
Եթե համապետական, այն է՝ խորհրդարանական ընտրությունները չեն դիտարկվել կարևոր երևույթ, պարզ է, չէ՞, որ Երևանի ավագանու ընտրությունները առավել քիչ նշանակություն ունեն մարդկանց համար։
Եթե այս ամենին գումարում ենք նաև քաղաքական փոքրաթիվ ուժերի մասնակցությունը, ակնհայտ է, որ անգամ քաղաքական սուբյեկտների՝ կուսակցությունների համար էական չէ այս գործընթացը։ Էլ ինչ պահանջել շարքային քաղաքացիներից։
Այսօր «Գելափ ինթերնեյշընլ» ասոցիացիայի հայաստանյան ներկայացուցչությունը հարցումներ է անցկացրել և պարզել, որ մարդկանց 54,3 %-ը պատասխանել է, որ, անշուշտ, մասնակցելու են ընտրություններին, 24,2 տոկոսն ասել է, որ ավելի շուտ կմասնակցի: Հարցվածների 61,2 %-ը ձայնը կտա Տարոն Մարգարյանին, 11,5 %-ը՝ Նիկոլ Փաշինյանին, 3,9 %-ը ՝ Զարուհի Փոստանջյանին:
Առանց որևէ հարցման էլ ցանկացած երևանցու եթե հարցնեք, նա կարող է այսպիսի կանխատեսում անել, միայն մի տարբերությամբ. տոկոսներ չի նշի՝ դա թողնելով սոցիոլոգների երևակայությանը։ Ասել է թե` ով է կասկածում, որ համապետական ընտրությունները սեփական սցենարով գլուխ բերած իշխող կուսակցությունը կարող է պարտվել Երևանում։ Մեծ «վերցնելով», փոքրն ինչ է, որ չվերցնեն։ Այնպես որ, մարդկանց շրջանում ընտրությունների հանդեպ անհետաքրքրության պատճառներից հիմնականն այն է, որ մեզանում ընտրություններն այսպիսի քաղաքական դասավորության պայմաններում խիստ կանխատեսելի են։
Ռուզան ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ