Թշնամու «տրամաբանությամբ» նայում եմ Սյունիքի քարտեզն ու փորձում հասկանալ պատճառը. ինչու՞, այնուամենայնիվ, թուրքերը բուն Գորիսի տարածքում չեն թազնել՝ Որոտանի ու Շուռնուխի առանձին տաք ու բերրի հատվածները չհաշված:
Քո անխուսափելի գալուստը պատկերի՛ր աչքերիս առջև, Տե՛ր, և դողացրո՛ւ մարմինս, որ անդադար լամ ու սգամ Քո ահեղ դատաստանի երկյուղից, և մի՛ փակիր Քո արարչական սիրո գութը Քո ստեղծածից, որ մեռած է մեղքերով:
Լուրեր են պտտվում, թե, իբր, Իսրայելը հրթիռներ է տեղադրել Նախիջևանում: Ընդ որում, լուրջ աղբյուրներից են դրանք գալիս: Բայց մի քանի կասկածելի պահ կա այս պնդումների մեջ:
Հ1-ը ըմբշամարտ չի ցուցադրում, քանի որ այդ սպորտաձևում հայերը հաղթում են, իսկ ամենաբարձր մակարդակում կա հրահանգ՝ որևէ բան, որ կապված է հայերի հաղթանակի հետ, չպետք է հանրայնացվի...
Եթե մեծն Րաֆֆին, Թումանյանը, Փափազյանը և ներսից փչացած սեփական ժողովրդին ճանաչող մի բուռ մեծերն իրենց տաղանդով ու հանճարով չկարողացան մարդ դարձնել ավելի քան մեկ դար առաջ Վրթանես Փափազյանի ակնարկած նախրին, ընդհակառակը ռուսի շնորհիվ պետականություն ստացած այս ժողովրդի գլուխը տասնամյակներ հետո սկսեցին մտցնել, որ «մենք քիչ ենք, սակայն մեզ հայ են ասում» ու քաղաքակիրթ մարդկությունը մեզնից է սերվել, ապա անհնար է, որ մենք` մի բուռ նվաստներս, կարողանանք փոխել մեր դիմաց չինական պարսպի պես ցցված համազգային տգիտության ու չմարդության պատը։
Ներկայում, աշխարհաքաղաքական տեսակի գոյության պայքարում ռեսուրսներից ամենից արժեքավորներից մեկը ինֆորմացիոն ռեսուրսն է, որը հասանելի է շատ քչերին, այն էլ՝ մասամբ։
ՌԴ-ից շատ արագ արձագանք եկավ մեր «Հայոց պատմություն» առարկայի դասագրքում տեղ գտած «բռնակցում» տերմինի մասով։ Հետաքրքիր է՝ Պուտինը գիտի՞, որ Ադրբեջանի պատմության դասագրքերում Ռուսաստանի կայսրությունը ներկայացված է որպես թշնամի երկիր, որպես գաղութարար, որպես հալածող...