Անցած տարի այս օրերին թշնամին հրետակոծում էր հայկական բնակավայրերը Գորիսից մինչև Սոթք։ Հայկական կողմն ունեցավ 224 զոհ, բայց 224 վայրկյան անգամ սգո օր չհայտարարվեց։
...Երբեմն թվում էր, որ Սերիկի ու իմ միջև կա անհաղթահարելի տարածություն, սահման, որի անդորրը չի կարելի խախտել. պատճառը՝ երկյուղը, պատկառանքն ու հարգանքն էր, որ ունեմ գիտության ու արվեստի այս մեծ երախտավորի հանդեպ:
Քանի օր է ձեռքս չի գալիս գրեմ՝ չտա Աստված, տեսնես հերթական «էսկալացիային» քանի՞ տան լույս է էլի մարելու, այս պահին երազող, Տիրոջ բարեգթությանը դիմող զինվորներից քանի՜սն են դատապարտված զոհվելուն...
Երեկ էր՝ ենթասպաների փոքրիկ խմբով եկել էին բանկոմատից փող ստանալու...
2018-ից մեր պետության և ազգային կյանքի բոլոր ոլորտները զավթած,Արցախը թշնամուն հանձնած ու միջազգային հարթակներում` քարոզչական բոլոր հնարավոր մակարդակներում անգամ Արցախն ուրացող անհայրենիքների իշխանությունը ի սկզբանե էր ի ցույց դնում, որ ոչ մի կապ չունի մեր ազգային իղձերի ու ազգային շահերի հետ։
Քանի որ շատերին հետաքրքրեց Աֆղանստան սովետական զորքերի մուտքի ժամանակաշրջանի ու այսօրվա Հայաստանի միջև պատմական զուգահեռների դրվագը, փորձեմ գրավոր ձևով կատարել խոստումս:
Ստրկության լավագույն բնութագրումները տալիս է Արիստոտելը։ Ըստ նրա՝ ստրուկը այն մարդը չի, ով թղթով է ստրուկ։ Կարող է նույնիսկ անձը լինի թղթով ստրուկ, բայց նա ստրուկ չլինի։ Եվ ընդհակառակը՝ անձը թղթով լինի ազատ ու հարուստ, բայց իրականում ստրուկ լինի։
Լենինը, իր իշխանության տակ անցած ահռելի երկրի չորս կողմերից, տարածքներ զիջեց հարևաններին, որպեսզի արտաքին պատերազմների վտանգը վերացնի ու անցնի ներսում իշխանությունն ամրապնդելուն։ Զիջել է բոլորին, այդ թվում՝ թուրքերին։ Պահել է այնքան, ինչքան կարողացել է։ Ուժը հերիքեր` ավելին կպահեր։
Շատ վառ երևակայություն է պետք, որպեսզի պատկերացնենք այն կոնցեպտուալ աբսուրդի չափը, որով մեր իշխանությունները 90-ականների սկզբին իբր թե կառավարում էին, ավելի ճիշտ, կործանում էին մեր՝ դրանից մի քիչ առաջ ծաղկուն երկիրը։
Երբ մեր հերոսական արցախահայությանը կոչեր, պահանջներ ու նույնիսկ քննադատական բաներ եք գրում, մի պահ կանգ առեք ու, Աստված մի արասցե, ձեզ պատկերացրեք մեր Արցախի հայրենակիցների վիճակում:
Գոնե մոտավոր պատկերացում կազմելու համար մեր մոտակա ապագայի մասին, մենք պետք է սառը կերպով մոտենանք հարցին՝ փորձելով հասկանալ, թե ինչ են ուզում աշխարհի հզորները, և իրականում ինչ կարող են անել նրանք։