Արցախում սովի մատնված կանայք ու երեխաները ֆեմինիստներին չե՞ն հուզում․ մի ժամանակ կային հայրիշխանության, բանակի դեմ ակցիաներ անող կապտա-կարմրա-կանաչա-մազիկներ, որ Հյուսիսային պողոտաներում թավալվում էին գետնին, հա՜յ-հարայ ինքնավնասման էին գնալու։
Իշխանությունը գայթակղիչ և ցանկալի մի բան է, երբ նրան նայում ես իշխելու, վայելելու դիտանկյունից: Հոգսաշատ և հյուծիչ, բայց նաև պատվաբեր մի բան է, երբ նրան նայում ես պատասխանատու և պարտավորված կրելու դիտանկյունից:
Հարավային Կովկասի հարցերով ԵՄ հատուկ ներկայացուցիչ Տոյվո Կլաարը ևս, ինչպես իր շեֆ Շառլ Միշելը, կարծում է, որ արցախցիները չպիտի կապրիզ անեն և եթե չեն ուզում սովից մեռնել, պիտի ընդունեն Ալիևի առաջարկն ու սնունդ և հումանիտար այլ բեռներ ստանան Աղդամից։
Պարսիկները ատամները կռճտացնում են, երբ խոսք է գնում Զանգեզուրի միջանցքի վերաբերյալ:
Ճի՞շտ է:
Սպառնում են անգամ զորք մտցնել Սյունիք, հղում անելով պատմական սահմանին:
Ի՞նչ պատմական սահման նկատի ունի պարսիկը, երբ Հայաստան պետություն մի հազար տարի չի եղել:
Կասկած ունեմ, որ ընդդիմադիր կոչվածները ժողովրդական ընդվզման ալիք չեն կազմակերպում ու բարձրացնում, որպեսզի նոր ու իրական ընդդիմադիրներ առաջ չգան, նոր ու իրական առաջնորդներ ի հայտ չգան։
Ռուսաստանը զանգվածաբար դատարկում է քաղաքացիական բնակչությունից Կուրսկի շրջանը։ Ուկրաինայի զորքի առաջխաղացումը թեպետ կասեցվել է, բայց նրանց հաջողվել է մեծ թվով տարածքներ գրավել։ Ռուսական իշխանության համար Կուրսկի շրջանի հսկայական հատված թշնամուն զիջելը մեծ խնդիր չէ, ասում են՝ ժամանակի հարց է, էլի հետ կվերցնեն։