Նիկոլ Փաշինյանը մարտի 16-ին հայտարարել է. «Ի վերջո Երևան քաղաքում երկարաժամկետում պետք է ոչ մի բուհ չլինի, և «Ակադեմիական քաղաքից» դուրս ոչ մի բուհ չպիտի լինի»։
Այսօր վերադարձել եմ Տավուշի մարզից։ Հանրության հետ մտադիր եմ կիսվել երկու հարցի վերաբերյալ։
Առաջինը դա հանրապետության առաջին պաշտոնյային ուղեկցող ավտոշարասյան անձնակազմի հաբռգած պահվածքն է ավտոմայրուղիների վրա։
Մոտ մեկ տարի առաջ միջազգային ֆորումներից մեկի հետնաբեմում շփվում էի խորհրդատվական ընկերության ղեկավար մի իտալացու հետ: Մոտավորապես իմ տարիքի էր, աշխարհով մեկ շրջագայող ու տարբեր տարածաշրջաններում բիզնես անող, միջազգային քաղաքական կոնյունկտուրան լավ ընկալող: Քննարկման ժամանակ եկանք-հասանք Հայաստան...
Մարդիկ կային, որ ապրիլյան քառօրյա պատերազմին Ռուսաստանին մեղադրում էին, թե՝ չկանգնեցներ պատերազմը, հասել էինք մինչև Կուր-Արաքս։ Նույն մարդիկ վերջին պատերազմին արդեն մեղադրում էին, թե՝ չօգնեց, դրա համար թուրքը մտավ Շուշի։
Հայ տղամարդու պահվածքը հիվանդագին է: Ադրբեջանցու՝ տարիներ շարունակ տևող պերմանենտ նվաստացումը, նրա կողմից չի արժանանում պատասխանի, դրան գումարվում է նաև տեղի ունեցող դժբախտության սթափ վերլուծության անհնարինությունը, որին նպաստում են նաև վաճառված վերլուծաբանները, և ստացվում է այն ինչ ստացվում է:
Ռուսաստանը զանգվածաբար դատարկում է քաղաքացիական բնակչությունից Կուրսկի շրջանը։ Ուկրաինայի զորքի առաջխաղացումը թեպետ կասեցվել է, բայց նրանց հաջողվել է մեծ թվով տարածքներ գրավել։ Ռուսական իշխանության համար Կուրսկի շրջանի հսկայական հատված թշնամուն զիջելը մեծ խնդիր չէ, ասում են՝ ժամանակի հարց է, էլի հետ կվերցնեն։