ՈՒկրաինան, ի վերջո, կընկնի, և կպարզվի, որ ուկրաինացի ժողովուրդը լավ չէր կռվում, դրա համար էլ պարտվեց, այնինչ, գլոբալ խաղի մեջ Ուկրաինան որպես ֆորպոստ, պիտի խաղար իր դերը՝ «թող լինի, ինչ կլինի» սկզբունքով։
«Չափարի» տեղի մի կես մետրի համար հարևանի հետ կռվող, իրար արյուն թափող հայաստանցիները լռելjայն նայում են, թե ինչպես բանակում չծառայած, ազատամարտին չմասնակցած «գերագույն գլխավոր հրամանատարը», 2020 թվականի նոյեմբերից ցայսօր, կռվով կամ առանց կռվի հայրենիքի մեծ տարածքները հանձնում է Ադրբեջանի «կիրթ ու կառուցողական» նախագահին...
ՌԴ անվտանգության դաշնային ծառայության (ԱԴԾ) տնօրեն Ալեքսանդր Բորտնիկովն այսօր ասել է, որ իսլամիստներն ինքնուրույն չէին կարողանա ահաբեկչություն նախապատրաստել «Կրոկուս Սիթի Հոլում», նրանց պետք է օգնեին: Բորտնիկովի խոսքով՝ ձերբակալվածներից ստացված նախնական տվյալները հաստատում են կատարված ահաբեկչության «ուկրաինական հետքը»։
Իսկ չեք մտածու՞մ, որ Վրաստանի վարչապետն եկել էր բացատրելու, որ չի կարելի մասնատել Տավուշը: Ինչո՞ւ հանկարծ Կոբախիձեն հայտարարեց, որ Վրաստանը անվերապահորեն սատարում է Հայաստանի տարածքային ամբողջականությանը, երբ 2020-ի պատերազմի օրերին անգամ հումանիտար օգնություն չէր թողնում, որ Հայաստան մտնի...
Մի ժամանակաշրջանում, երբ 4 երիտասարդներ 500 հազար ռուբլու դիմաց (մոտ 2 մլն դրամ) սպանում են 100-ից ավել անմեղ, համերգ լսելու գնացած մարդկանց և երեխաների...
Նիկոլական ռազմական դպրոցի «ստրատեգներից» Դանիել Իոնիսյանը պնդում է թե պաշտպանական գծերը 20-րդ դարի հնություններ են, ու Տավուշի պաշտպանական գծի մասին խոսողները բան չեն հասկանում 21-րդ դարից։
2018-ի իշխանափոխությունից հետո Նիկոլ Փաշինյանն ու իր թիմակիցներն ամենաշատն էին օգտագործում ինքնիշխանություն, սուբյեկտայնություն բառերը։
Արցախի հարցի հետ կապված Փաշինյանը, վարչապետի աթոռին հայտնվելու հաջորդ օրվանից, վարեց կատաստրոֆիկ քաղաքականություն՝ մայիսի 9-ին Ստեփանակերտում հայտարարելով, որ չի բանակցելու, քանզի չի ներկայացնում արցախցիներին։ Դա նվեր էր Ալիևին...