Ժամանակավրեպ մի երգ էր երկնից,
անհասցե մի սեր` մտոք բորբոքված,
և չէին էանում մարդկանցով հատած
ժամանակների անդադար հոսքում։
...Տրուբադուրների Ավետյաց Երկիր,
քո տարագիրին ընդունիր պատշաճ,
արդ Ժամանակիդ անծիրն անհառաչ
սրտումս ամփոփ եկել եմ խոսքով.
ահով անսփոփ վերջի՞ն լինելու`
խենթ համառությամբ հունդերն եմ ցրել,
թեև երբեմն ընկել եմ, ծռվե՜լ...
սակայն միշտ եղա պարզ ու անսքող։
Օ՜, անմահների հի՛մն էր շուրթերիս.
թեկուզ պարտությամբ` հա՛ր հաղթանակած,
ես` սերմնացանդ Հույսի անկասկած
ու սո՜սկ զինվորը քո նվիրումի։
Աշոտ ՄԻՐԶՈՅԱՆ
ef="hyХ├╧Е│╤Х≈╣Х├╧Е│╤Х≈╣/1349339141">Բաժնի բոլոր նորությունները »
10.09.2024
2024 © Irates.am
Բոլոր իրավունքները պաշտպանված են: Մեջբերումներ անելիս ակտիվ հղումը Irates.am-ին պարտադիր է: Կայքի հոդվածների մասնակի կամ ամբողջական հեռուստառադիոընթերցումն առանց Irates.am-ին հղման արգելվում է: Կայքում արտահայտված կարծիքները պարտադիր չէ, որ համընկնեն կայքի խմբագրության տեսակետին: Գովազդների բովանդակության համար կայքը պատասխանատվություն չի կրում: Էլեկտրոնային հասցե՝ info@irates.am |