Արևմուտքը հաճախ խոսում էր Հայաստանի տարածքային ամբողջականության և ինքնիշխանության մասին, սակայն այդ ամենն առանց Արցախի՝ ՀՀ ստորագրությամբ Ադրբեջանի կազմում ճանաչելու մասին կետի։ Իհարկե, Արևմուտքն ու Հայաստանի ինքնիշխանությունն անհամատեղելի են, բայց դա այլ թեմա է։
Զենք ձեռք բերելը պետության համար ամենակարևոր գործերից մեկն է, մանավանդ, երբ այդ զենքը միայն պաշտպանականից անցնում է նաև հարձակողական բնույթի։ Բայց սխալ եմ համարում այդ մասին մանրամաների հրապարակումը, մանավանդ որ, թշնամին կարող է դրանց դեմ պայքարի իր մեթոդներն ու զենքերը ունենալ։
Ցավոք, Արցախի բռնի հայաթափումը ստվերեց այն աննկարագրելի հերոսական արժանապատիվ կռիվը, որ մղել են մեր արցախցի երիտասարդները սեպտեմբերի 19-20-ի պատերազմում:
Հաճախ եմ լսում սեղանի շուրջ, փողոցում, աշխատատեղում.
«Դե ի՜նչ եք դիմադրել, ընդամենը մի օր… «Морские котики» սպեցնազին Սադամ Հյուսեյնի 14-ամյա թոռը «կզզացրել ա», 6 ժամ դիմադրություն է ցույց տվել՝ սպանելով 20 հատուկ ջոկատայինի»։
Իհարկե բազմաթիվ հերոսական դրվագներ են եղել, որ չենք իմացել ու չենք էլ իմանա. թե ինչպես է մեկն իր ընկերոջը փրկել, թե ինչպես է մյուսը մինչև վերջ կանգնել իրեն վստահված հողակտորի վրա:
Ռեալիզմը գոյատևման ու պայքարի հիմքն է (հայ իրականության մեջ իրատեսին հաճախ խառնում են հոռետեսի հետ, որը, հավանաբար, մի կողմից էմոցիոնալ արձագանք է, մյուս կողմից՝ հայ իրականության ռեալիզմը առավելապես հանգում է հոռետեսականության). այն հնարավորություն է տալիս՝
Գոնե մոտավոր պատկերացում կազմելու համար մեր մոտակա ապագայի մասին, մենք պետք է սառը կերպով մոտենանք հարցին՝ փորձելով հասկանալ, թե ինչ են ուզում աշխարհի հզորները, և իրականում ինչ կարող են անել նրանք։