ՀՀ վարչապետը հայտարարել է, որ Հայաստանի այսօրվա պետական քաղաքականության նպատակը երկրի զարգացումն է, որպեսզի մենք լավ ապրենք. դա պետք է լինի Հայաստանի գլխավոր, և, որքան հասկանում եմ, միակ նպատակը:
2003 թվականին Հայաստանում անցկացված սահմանադրական բարեփոխումների հանրաքվեն, կարելի է ասել, տապալվեց` ընտրելու իրավունք ունեցողների միայն 65,3 տոկոսն էր մասնակցել հանրաքվեին, իսկ մասնակցածների միայն 43%-ն էր ասել «Այո», ինչով պայմանավորված հանրաքվեն ամրագրեց ժողովրդի կամքը։
Կրթական համակարգի բարեփոխումների մարտահրավերներին հանդիման ՝ 21-րդ դարն իրականության իր իրավունքով ցրեց հետանկախական մեր ողջ ռոմանտիզմն առ այն, թե մենք, թոթափելով խորհրդային համակարգը, պիտի սիրվենք ու փայփայվենք։
Օրեր առաջ Երևանում մի հակահայ տգետ տեսագրել և տարածել էր «Պաշարված Լենինգրադի երեխաներին» նվիրված հուշարձանի պղծումը, որը մեծ արձագանք գտավ Մոսկվայում և Հայաստանում գործող ռուսամետ շրջանակների մոտ:
Ժաննայի ղեկավարած ԿԳՄՍՆ-ն պարզաբանում չունի՞ 5-րդ դասարանի Մայրերիի գրքի պահով, որտեղ «համագործակցություն» թեմայի շրջանակներում հայաստանցի երեխաներին մատուցվում է ադրբեջանցի հեղինակ Արզու Սոլաթնի «Մեր բակի պատմությունը» ստեղծագործությունը:
ՔՊ-ի ողջ գործունեությունն ապազգային է, դա ադեն չեն էլ թաքցնում ու կոնկրետ հայ ազգի համար էքզիստենցիալ սպառնալիք են դարձել: Այստեղ երկրորդ կարծիք չկա. ով ընդդիմանում է այդ ամենին՝ հայ է, ցավ ու վտանգ է զգում սեփական տեսակի համար: Իսկ ով չեզոք է այս ամենում, ու իր համար մեկ է, դրանք ուղղակի կենվորներ են այս հողի վրա ու գենետիկ ոչ մի բան իրենց չի կապում էս հողի հետ:
ՈՒ կրկին հորդուն կարկտահարվում է հայոց 5000-ամյա ազգապետական տաճար-տունը: Կիսալուսին յաթաղանը զորագնդեր է հանում փողոց: Թուրանաթուրքական երազանքն անկախ Հայաստանում կարծես թե միս ու արյուն է ստանում: Խնկարկու կռապաշտների ենիչերիական ավանգարդը հերթական գրոհն է ձեռնարկում: Թիրախում մեր ազգային պետական ինքնության գլխավոր պատվարն է` Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածինն ու Վեհափառը հայոց:
Ռուսաստանը զանգվածաբար դատարկում է քաղաքացիական բնակչությունից Կուրսկի շրջանը։ Ուկրաինայի զորքի առաջխաղացումը թեպետ կասեցվել է, բայց նրանց հաջողվել է մեծ թվով տարածքներ գրավել։ Ռուսական իշխանության համար Կուրսկի շրջանի հսկայական հատված թշնամուն զիջելը մեծ խնդիր չէ, ասում են՝ ժամանակի հարց է, էլի հետ կվերցնեն։