Իրական սպառնալիքը կամ՝ բուն սպառնալիքի կարկառուն անդամը խոսում է ՀՀ անվտանգությանն ուղիղ սպառնալիքի մասին և, «մոռանում» է նշել, որ այդ սպառնալիքը հենց ինքն է և իր ղեկավար մարմինը։ Իսկ Արցախի Հանրապետությունը, բոլոր միջազգային չափանիշներով ձևավորված ու 30 տարի շարունակ անխափան աշխատած նրա պետականության ինստիտուտները մշտապես եղել են այն վահանը, որն ապահովել է ինքը՝ իր և մայր հայրենիքի անվտանգությունը։
Հայաստան-Արցախ-Սփյուռք եռամիասնություն, որը տարիներ շարունակ հենասյունն էր հայկականության, հաղթանակների և հզորության, հետևաբար օգտագործելով այս կարևոր ռեսուրսը իշխանազավթման համար թուրքական շահերի սպասարկուն հնարավորինս շատ պետք է արժեզրկեր և քայքայեր ամենակարևոր և ամենաարժեքավոր այս գաղափարը:
Հրեաները ցեղասպանվե՞լ են… Բա այդ դեպքում հրեական պետությունն այսօր ինչպե՞ս է պաղեստինցիների ցեղասպանությունն իրականացնում, և երեկ ինչպե՞ս էր զինում ցեղասպան Ադրբեջանին՝ Արցախի Հանրապետությունում հայերի ցեղասպանությունն իրականացնելու համար:
Շարունակելով իր հայադավ քաղաքականությունը, Հայաստանի, Արցախի, հայերիս թիվ 1 ներքին թշնամի Նիկոլը Բելառուսի նախագահ Ալեքսանդր Լուկաշենկոյի հետ հեռախոսազրույցում հայտնել է, որ չի մասնակցելու նոյեմբերի 23-ին Մինսկում կայանալիք ՀԱՊԿ նիստին:
Ռուսաստան-Հավաքական Արևմուտք սուր գլոբալ հակամարտությունը, որը վերածվել է արյունահեղ պատերազմի Ուկրաինայում, արդեն բավական ժամանակ է, որ ընդունել է դիրքային պասիվ բնույթ: Կողմերի հաշվարկը հենվում է ռեսուրսների մաշման, մարդկային, նյութական և ռազմա-տեխնիկական կարողությունները սպառման կետին հասցնելու մարտավարության վրա: Կար տարածված մի կանխատեսում, որ Կրեմլը չի դիմանա իրենից բազմակի անգամ ավելի մեծ տնտեսական և ռազմական կարողություններ ունեցող Արևմուտքի մարտահրավերներին և կհեռանա Ուկրաինայից:
Էս ո՞նց եղավ, էս ու՞ր հասանք, էս ի՞նչ օրն ընկանք, բա մեր հայու էթնոգենը, արիականությունը, ազգային դիմագիծը, մեր հազարամյա պատմությունը, մեր միաբանությունը, մեր թասիբն ու նամուսը, բա մեր խիղճն ու ինքնասիրությունը:
Սեպտեմբերի 21-ից սկսած․
1․Արցախի Հանրապետության վարչական մարմինը գտնվում է ֆորս-մաժորի մեջ:
2․Հայության իրավաքաղաքական ներուժը գտնվում է ճգնաժամի մեջ:
3․Արցախահայությունը գտնվում է քաղաքական անտերության մեջ։
2018-ի իշխանափոխությունից հետո Նիկոլ Փաշինյանն ու իր թիմակիցներն ամենաշատն էին օգտագործում ինքնիշխանություն, սուբյեկտայնություն բառերը։
Արցախի հարցի հետ կապված Փաշինյանը, վարչապետի աթոռին հայտնվելու հաջորդ օրվանից, վարեց կատաստրոֆիկ քաղաքականություն՝ մայիսի 9-ին Ստեփանակերտում հայտարարելով, որ չի բանակցելու, քանզի չի ներկայացնում արցախցիներին։ Դա նվեր էր Ալիևին...