Ամեն օր շատ ուշադիր կարդում և դիտում եմ ռուս-ուկրաինական պատերազմի տեղեկատվությունը: Շատ յուրահատուկ, անհասկանալի և տարօրինակ իրավիճակի ականատեսն ենք հիմա...
Ընդդիմադիր ուժերի և լրագրողների՝ «Սրբազանի կողմից կստեղծվի՞, արդյոք, կուսակցություն» հարցի առնչությամբ. այդ կուսակցություն ստեղծելը ձեռնտու է լինելու Նիկոլին...
Ֆրանսիայում քաղաքական ճգնաժամը խորանում է. Մակրոնը հրաժարվում է «Նոր ժողովրդական ճակատի» թեկնածու Լյուսի Կաստեին նշանակել վարչապետ, ձախերը սպառնում են նախագահի իմպիչմենտով:
Խորհրդային Միության փլուզումից հետո լայն տարածում ունեցող այն թյուր կարծիքը, թե դրանով կավարտվի Արևմուտքի հակամարտությունը Ռուսաստանի հետ, քանի որ այլևս չկա կոմունիստական գաղափարախոսությունը, պարզաբանումների կարիք ունի։
Մի կողմից` խոսելով Telegram մեսենջերի հիմնադիր Պավել Դուրովի մասին, Իրանի գերագույն առաջնորդ այաթոլլահ Խամենեին վերջինիս բնութագրել է իբրև «խեղճ երիտասարդ»:
Ցուկերբերգը հայտնել է, որ Բայդենի ադմինիստրացիայի ճնշման ներքո ֆեյսբուքյան որոշ բովանդակություն՝ կապված COVID-19-ի և նախագահ Բայդենի որդու հետ, գրաքննության է ենթարկվել։
Սիրիայում և Լիբանանում մի քանի շաբաթ տևող իմ դաշտային աշխատանքի ընթացքում էլ ավելի է ամրապնդվել հետևյալ համոզմունքս.
Թուրքիայի համար Հարավային Կովկասն ու Սև ծովի շրջանն այս պահին դարձել են արտաքին քաղաքական թիվ մեկ առաջնահերթությունը՝ առաջ անցնելով սիրիա-իրաքյան ուղղությունից...
Մոտ ապագայում աշխարհաքաղաքական դինամիկայի հիմնական խնդիրը լինելու է աշխարհի բաժանումը հնարավորինս հավասարահզոր և ինքնաբավ աշխարհաքաղաքական ու տնտեսական բլոկների, որը կարող է դառնալ ժամանակավոր հավասարակշռության պայմաններից մեկը հակամարտ կողմերի միջև։