-
08.08.2024|
13:11
Գիտական պատմագրությունը և քաղաքական պատմագրությունը տարբեր բաներ են և ունեն տարբեր նպատակներ։
-
07.08.2024|
16:58
Տապ է, արեւից թաքչում եմ, սակայն
չես խուսանավի նրա հայացքից,
ինձ հետեւում է սուրհանդակի պես,
որ լուրեր ունի բախտից ու Աստծուց -
անբառ-անծպտուն ակնարկում է նա
անկռահելի անցքերի մասին.–
-
05.08.2024|
17:13
Խորհրդային կարգախոս կար` «Выполним пятилетку в четыре года»: Հիշու՞մ եք:
Վերջերս ԵՊՀ այսրոպեական ռեկտոր, մասնագիտությամբ աստվածաբան Հ.Հ-ն հպարտությամբ ազդարարեց, որ ԵՊՀ-ին «հատկացված 2459 տեղից թափուր է մնացել 43 տեղ»: Նման է, չէ՞, խորհրդային կարգախոսին: Մարդը, փոխարենը` մտածի ուսման որակի մասին, հպարտանում է, որ բուհում «քիչ» թափուր տեղ է մնացել:
-
03.08.2024|
15:09
Շահնուրը ծնվել է Սկյուտարում` այն գեղատեսիլ թաղամասում, որ բանաստեղծ էր դարձրել Պետրոս Դուրյանին, ներշնչումներ է պարգևել Մեծարենցին ու Վարուժանին, ուր գրական֊ կրթական եռուն կյանքով էր ապրում հայությունը:
-
02.08.2024|
19:04
Գտնեմ մի նեղ կածան,
Ետ գնամ մանկություն,
Երբ ծունկ քերծելն անգամ
Կթվար դառնություն...
-
02.08.2024|
07:55
1922 թ. Մխիթարյան միաբանությանը և «Հունգարիայի հայերի միության» հիմնադիր Ֆելիքս Ավեդիկին շատ մեծ դժվարությամբ հաջողվեց ստանալ Հունգարիայում Մխիթարյան միաբանության ներկայացուցչության և ինքնուրույն կաթողիկե եկեղեցական համայնքի հիմնադրման թույլտվությունը:
-
31.07.2024|
21:38
Թշնամին մեծաթիվ զորքով շարժվում էր դեպի քաղաք: Արդեն ընկել էին Թալիշը, Հաթերքը, Տոնաշենը, Կարմիրավանը, Մոխրաթաղը և շրջանի այլ հայկական գյուղեր: Մենք դեռևս բավականաչափ ուժեր չունեինք այդ կողմում, և մինչև մեր տղաների Մարտակերտ հասնելը պետք էր հասցնել տարհանել քաղաքի բնակչությանը ... բոլորը շատ լավ հասկանում էին, թե ինչի է ունակ թշնամին:
-
31.07.2024|
17:06
Գուրգեն Մահարին ստեղծագործել է ոչ միայն պոեզիայի, արձակի ժանրում։ Դա գրողին բերել է ավելի լայն ճանաչում, բայց անարդարացիորեն ստվերել է նրա պոեզիան։ Այդ մասին նա գրել է Շ. Շահնուրին.
«Եթե ես արձակ չունենայի, իմ չափածոն պիտի գնահատվեր ըստ արժանվույն, բայց իմ արձակը... խիստ լեզվով ասած` դարձավ իմ գերեզմանափորը»։
-
30.07.2024|
18:12
Բաց արմատներով ծառի պես ահա
օրորվում եմ ես անհող օրերում
-
30.07.2024|
14:48
Նա ծնվել էր արտիստ դառնալու համար։ Իր ամենասիրելի հայ մեծերն էին Ֆրունզիկ Մկրտչյանը և Լեոնիդ Ենգիբարյանը։ Եվ ասես այս երկու մեծությունների արվեստներին բնորոշ գծերը հանդիպել էին հենց այս հերոս զինվորի մեջ։ Դրամատիկական թատրո՞նն էր լինելու նրա բեմը, թե՞ Մնջախաղի թատրո՞նը, թե՞ կրկեսը` իր յուրօրինակ ժանրով։ Թերևս բոլորը միասին, և դա լինելու էր ԷԼՎԻՍ ԻՍՐԱՅԵԼՅԱՆԻ արվեստը։
ւմն առանց Irates.am-ին հղման արգելվում է: Կայքում արտահայտված կարծիքները պարտադիր չէ, որ համընկնեն կայքի խմբագրության տեսակետին: Գովազդների բովանդակության համար կայքը պատասխանատվություն չի կրում: Էլեկտրոնային հասցե՝ info@irates.am