Չգիտեմ ինչու, սիրտս վկայում է, որ կարող ենք, մի կերպ մագլցելով, դուրս գալ այս ներքաշող անդունդից, թափ տալ փոշին մեր ուսերի, ձեռուոտի քերծվածքները համարել բնականոն, նստել ու շունչ քաշել, հետո նոր ճիշտ ճանապարհի մեկնարկ վերցնել։
Երկար ժամանակ վախի մթնոլորտում ապրած մարդիկ դառնում են ծայրահեղ զգուշավոր, ներփակվում իրենք իրենց մեջ և կորցնում վստահությունը մեկը մյուսի նկատմամբ, քանի որ դա է թելադրում կյանքի հարատևումը տվյալ իրավիճակում։
Մեն-մի Արցախ՝ ու այսքան տարբեր ու տարաբևեռ շահարկումներ: Հիմա էլ, կարծես, տանում է նրան, որ Արցախյան հերոսամարտը պաշտոնապես ճանաչվի որպես բանդիտական շարժում, որը այլ պետության տարածքում պատերազմական հանցագործություններ է հրահրել ու տարածքներ զավթել:
Հիշեցնում եմ ԱԱԾ հաստատված գործակալ Արաբաթի փառաբանող խոսքերը 2018-ին էն մարդու մասին, ում էսօր քընընում են «Մենք ենք, մեր սարերը» ֆիլմի հերոսի ասածի համաձայն:
Ամեն օր նույն ժամին, հավատով ու սաստկությամբ, հնչեցրեք Արցախի ու Հայաստանի բոլոր տաճարների ու եկեղեցիների զանգերը՝ ի պաշտպանություն շրջափակված Արցախի, Հայաստանի և Արցախի թեմերի Մայր Աթոռներ ու Կաթողիկոսարան:
2018-ի իշխանափոխությունից հետո Նիկոլ Փաշինյանն ու իր թիմակիցներն ամենաշատն էին օգտագործում ինքնիշխանություն, սուբյեկտայնություն բառերը։
Արցախի հարցի հետ կապված Փաշինյանը, վարչապետի աթոռին հայտնվելու հաջորդ օրվանից, վարեց կատաստրոֆիկ քաղաքականություն՝ մայիսի 9-ին Ստեփանակերտում հայտարարելով, որ չի բանակցելու, քանզի չի ներկայացնում արցախցիներին։ Դա նվեր էր Ալիևին...