Աշխարհից մի բողոքեք, աշխարհի աչքերում մենք բոլորս նիկոլ ենք, ու դա փաստ է:
Անցած տարվա ընտրությունները, շատ խորքում, համապետական հանրաքվե էր, որին դրված էր մեկ հարց. համաձա՞յն եք Արցախը հանձնել Ադրբեջանին:
Հոկտեմբերի 31-ին Սոչիում կայացած Փաշինյան-Պուտին-Ալիև եռակողմ հանդիպումից հետո քաղաքական դաշտում սկսեցին լուրեր շրջանառվել այն մասին, թե Փաշինյանի ու Ալիևի դիրքորոշումն անակնկալ է դարձել ռուսական կողմի համար։
Ցանկանում եմ ազգային հերոս Մոնթե Մելքոնյանի մասին մի պատմական կեղծ «տեղեկություն» հերքել։ Այն է՝ «Ավոն «ЦРУ»-ի գործակալ է եղել:» Այդ նպատակով հրապարակում եմ հետևյալը:
Թալանի դեմ պայքարի լոզունգներով իշխանության եկածները զանգվածային թալանի են ենթարկում հպարտ որակված քաղաքացիներին, որոնց, իբր, սիրում են, որոնց առաջ, իբր, խոնարհվում են, որոնցով, իբր, հպարտանում են։
Ես ֆուտբոլի ֆանատ եմ։ Ֆուտբոլով սկսել եմ զբաղվել 7 տարեկանից։ Մոտ 10 տարի։ Եղել եմ դարպասապահ։ Տարբեր պատճառներով չշարունակեցի ֆուտբոլը, բայց, միևնույն է, սերս հավերժ է։
Նիկոլ Փաշինյանը 44-օրյա պատերազմը և մեր պարտությունը հռչակեց որպես բարեբախտություն և հնարավորություն։ Ասաց՝ վերջապես հնարավորություն է ստեղծվել Թուրքիայի ու Ադրբեջանի հետ լեզու գտնել, ճանապարհները բացել, խաղաղ ու լավ ապրել։
Երբ Նիկոլ Փաշինյանն անոնս էր անում, որ շուտով մի փաստաթուղթ է ստորագրելու, որի համար իրեն կարող են դավաճան համարել ու նույնիսկ իշխանությունից հեռացնել, նկատի ուներ հայ-ադրբեջանական հարաբերություններին վերաբերող Վաշինգտոնյան կոչված փաստաթուղթը։
Շատ դժվար է հրաժարվել կաղապարներից, առավել ևս, այն հասարակությունների համար, որոնք համաշխարհային զարգացումների հետ դիսոնանսի մեջ են գտնվում, չեն հասկանում՝ ինչ է շուրջբոլորը կատարվում: Դրա արդյունքը շատ ծանր գին է ունենում:
ՌԴ-ից շատ արագ արձագանք եկավ մեր «Հայոց պատմություն» առարկայի դասագրքում տեղ գտած «բռնակցում» տերմինի մասով։ Հետաքրքիր է՝ Պուտինը գիտի՞, որ Ադրբեջանի պատմության դասագրքերում Ռուսաստանի կայսրությունը ներկայացված է որպես թշնամի երկիր, որպես գաղութարար, որպես հալածող...