Երբեմն օգտակար է, որ քաղաքական գործիչները հիշողություն չունեն՝ Der Spiegel-ում գրում է Բենիամին Բիդերը: Օրինակ, ռուսական ռմբակոծիչը խփելուց հետո՝ 2015-ի նոյեմբերին, և Մոսկվայի տուգանային քայլերից հետո ռուս ազգայնականների առաջնորդ Վլադիմիր Ժիրինովսկին հանրահավաքներ էր կազմակերպում Մոսկվայում Թուրքիայի դեսպանատան առաջ՝ քարեր ու պոմիդորներ նետելով պատուհաններին և հեռուստատեսությամբ անձամբ նախագահ Էրդողանին անվանում էր թուրքական Հիտլեր: Երբ Էրդողանը հասավ ներողության, Մոսկվան ու Անկարան կատաղի արագությամբ սկսեցին մերձեցումը՝ Պուտինը հաշված օրերի ընթացքում հանեց թուրքական ապրանքների ներմուծման արգելքը, իսկ TEZ զբոսաշրջիկային օպերատորը հուլիսի 1-ից սկսեց ռուսներին ուղարկել Անթալիա՝ Թուրքիան վերադարձավ ռուսների սիրած հանգստավայրի նախկին դիրքեր:
Թեպետ՝ չարտերային թռիչքները Կրեմլն արգելել էր իբր ոչ իբրև վրեժ, այլ՝ ելնելով ռուս զբոսաշրջիկների անվտանգության նկատառումներից: Թուրքիայում ահաբեկչությունները չեն պակասել՝ վերջինի ժամանակ տասնյակ մարդիկ զոհվեցին: Այնուամենայնիվ, Կրեմլը մոռացավ անվտանգության նկատառումները, իսկ Ժիրինովսկին սկսեց մարգարեանալ, որ Թուրքիան ահա-ահա դուրս է գալիս ՆԱՏՕ-ից ու դառնում է ՇՀԿ-ի անդամ, Մաքսային միության անդամ և հեռանկարում շատ ավելի մերձավոր բարեկամ, քան եղբայրական Բելառուսը: Երկու կողմերն էլ վերջին ժամանակներս իրենց պահում են հենց նոր միմյանց սիրահարվածների պես: Հունիսի վերջին Էրդողանն ու Պուտինը 40 րոպե հեռախոսեցին, թեպետ մինչ այդ Կրեմլը ցուցադրաբար չէր պատասխանում Անկարայի զանգերին: Թուրքիայի ԱԳ նախարար Մևլութ Չավուշօղլուն մեկնեց Սոչի, իսկ հիմա երկու նախագահների աշխատակազմերը ակտիվորեն նախապատրաստում են Պուտինի ու Էրդողանի հանդիպումը: Հանդիպումը կարող է կայանալ Չինաստանում, G20-ի շրջանակներում սեպտեմբերին, գուցե նույնիսկ ավելի շուտ: Ավելին, «Независимая газета»-ն հղում անելով իր դիվանագիտական աղբյուներին, գրում է, որ բանակցվում է Սիրիա բեռներ փոխադրող ռուսական ինքնաթիռների համար թուրքական երկինքը բացելու հարցը: Ռուսաստանի ու Թուրքիայի բարեկամական հարաբերությունների վերականգնումը կարող է ներգործել ՆԱՏՕ-ի նախագծերի վրա, մասնավորապես՝ Ռումինիայի առաջարկի՝ Սև ծով ուղարկել ՆԱՏՕ-ի նավերը երկար ժամանակով:
Առանց Թուրքիայի ակտիվ աջակցության այդ նախաձեռնությունը հազիվ թե իրագործելի է: Թուրքիայի գծով փորձագետ Պավել Շլիկովը կարծում է, որ Մոսկվային ընդառաջ գնալ Անկարային ստիպեց ներքաղաքական իրավիճակը՝ ռազմական գործողությունները քրդերի դեմ և ԻՊ-ի ահաբեկչությունները վերջնականապես Թուրքիան վերածեցին պատերազմող երկրի, իսկ այդ իրավիճակում յուրաքանչյուր բարեկամ իր տեղն ունի:
Բենիամին ԲԻԴԵՐ, Der Spiegel
Հ.Գ. Իսկ հիմա Ժիրինովսկին կասի, որ Էրդողանը նոր ժամանակների Լենինն է և Ռուսաստանին բերում է խաղաղություն ու բարեկեցություն: Ժիրինովսկուն հենց դրա համար էլ հավերժ պատգամավոր են պահում, որ հայտարարի՝ ինչ ոչ մի նորմալ մարդ չէր ասի: Դա կոչվում է մեծ քաղաքականություն, թեպետ քաղաքականության հետք իսկ չկա վարձավճարված պոռոտախոսության մեջ՝ ում էլ թիրախավորի կամ փառաբանի: Ցավալին դա չէ, ցավալին այն է, որ ռուսական ամբողջ քաղաքականությունը կրում է Ժիրինովսկու անունը:
Անահիտ ԱԴԱՄՅԱՆ